فرد در طول ایست قلبی به سرعت بیهوش می‌شود. معمولاً در عرض 20 ثانیه پس از توقف ضربان قلب اتفاق می‌افتد. بدون اکسیژن و قندی که برای عملکرد نیاز دارد، مغز قادر به ارائه سیگنال‌های الکتریکی لازم برای حفظ تنفس و عملکرد اندام نیست و می‌تواند منجر به آسیب هیپوکسیک-آناکسی شود.
خبرهای داغ
- ارتباط مستقیم اضطراب و افسردگی با تشدید «تهوع بارداری»
- چگونه در اوج خشم «دکمه مکث» را بزنیم؟
- روانشناسان نیز در سختترین لحظات به تکیهگاه نیاز دارند
- خانواده به مثابه پناهگاه یا منبع فشار روانی؟
- برای حل مشکلات، با دیگران صحبت کنید
- راهاندازی بیمه مسئولیت حرفهای و حوادث برای روانشناسان و مشاوران از هفته آینده
- دلبستگیها به زندگی معنا میدهند و ما را دربرابر فقدان آسیبپذیر میکنند
- بیماران روانپزشکی در خلاء حمایت قانونی / چه کسی حق صدور حکم بستری اجباری را دارد؟
- رنجهایی که استوری نمیشوند!
- کمالگرایی در دانشجویان؛ وقتی تلاش برای بهترین بودن به مانعی برای موفقیت تبدیل می‌شود
ایست قلبی به معنای فقدان فعالیت قلبی است. در اصل، قلب فرد از تپش می‌ایستد. هنگامی که فردی دچار آن می‌شود، مراقبت فوری پزشکی، با شروع احیای قلبی ریوی می‌تواند تفاوت بین زندگی و مرگ باشد.